شعر و ترانه
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
سیگار و چای و بغض و صبحانهتنهایی و یخچال و آشپزخانهبی بدرقه، بی عشق، بی بوسهبیرون زدن، با درد....از خانه
گُه_غصّه ها را زیر و رو کردندرد و دلت را با پتو کردنمرگِ خودت را آرزو کردنسر درد و حسرت های روزانه
یک مرد بی انگیزه ی مردهدلمرده و غمگین و افسردهزخم از رفیق و زندگی خوردهبا آرزو، با عشق....بیگانه
در نئشگیِ غم فرو رفتهتوی لجن ها تا گلو رفتهبیراهه ها را مو به مو رفتهسنگینیِ صد بار بر شانه
هر رووز
گذشت و شیر پیر شد/ جهان به ابلهان رسید
خر از وفای گاوها / به آب و نام و نان رسید
خران عزیز و خان شدند/ رییس دیگران شدند
سگان زبان به کام و رام / به چند استخوان شدند
هزاار تُف به دوره ای / که شیر بنده ی خر است
که در صدای گاو هم / در این
زمانه عرعر است
#عقیل_پورجمالی
@mini_boos
روزگاری، روزگاری دااشتیمبیشه ای، باغی، بهاری دااشتیم
آه از آن باد و خزانِ لعنتی!!!!شااخساری، برگ و باری دااشتیم
قدّ مان به آسمان نزدیـــک بودکووه بودیم و وقاری دااشتیم
ما سیاهی لشکرانِ عالمیمشیــــر بودیم اقتداری دااشتیم
زخــــمْ ها مان تا سرِ آرنج بوددووستانِ بی شماری دااشتیم
بی خبر بودیم و توی... آستینساال ها میشد که ماری دااشتیم
چند سالی رفته از....... شک میکنیمکااش که رکعت شماری دااشتیم
رووز ه
من کیم؟ دشتِ بدونِ حاصلی در «روودبار»زندگی، ارباب و من یک کاارگر، یک «نیمه کار»
سووختم، افتاده سیگاری سرِ «سیفالیَم»بااد می آید، دلم می سوزد و... من بیقرار
مثل «وافوری» شکسته، مثل نخلی بی ثمرمثل دامادِ بدهکاری که بی بَذل و «بجار»
من «خیاری» خااک بر سر در رکودِ «اَلْغدیر»من «کُناری» در زمستان، پرتقالی در «لُوار»
خنده ی ما را دلیلِ شااد_کامی مان مگیرکارِ ما از ناله و گریه گذشته،ای «بِرار»!
خوش به حا
دوره گردیم و در این دوران #محبّت میخریم#مهربانی #معرفت #کهنه_رفاقت می خریم
ما به #دل_پاکانِ عالم جای دل، جان می دهیمآآی نازِ#نازنینان را به #قیمت می خریم
از #رفیقان روی #قلبِ خود #جراحت می خریم#عمرِ خود را می فروشیم و #خسارت می خریم
قلوه سنگِ بی عیارِ دیگران #الماسِ ماستما که در بازارِ صد رنگی #صداقت می خریم
#کاسبیم امّا نه کسبِ نان به نرخِ رووز خور#عاشقیم عمریست که #دل داده #حسرت می خریم
#عقیل_پو
:امرووز هوایت به غزل هاام رسیدهباد از طرفِ مشرقِ گیسووت وزیده
آخر به چه جرمی، چه گناهی چشمانتمن را به صلیب کج ابرووت کشیده
کمتر به لبت جلوه بده آخه خوش انصاف!انگور و شکر؟؟ مسقطی و قند؟؟ که دیده؟
ما را همه از خااک خدا خلق نمود وآن جسمِ تو را از غزل و شعر و قصیده
با خلقتِ افسانه ی روی تو خداونداز بقّیه ی خلقتِ خود دست کشیده
از قرمزی و غنچه ی لبهای تو پیداستاوّل به لبانِ تو خدا رووح دمیده
لبخـــند نم